Zoek je op ‘Relikwie van het kwaad’, dan zullen op internet waarschijnlijk de eerste regels van mijn blog verschijnen: ‘ECI is met 800.000 leden de grootste leesclub van Nederland en deze leesclub leest ‘Relikwie van het kwaad’, geschreven door Siebe Huizinga.’

Slim, nietwaar?

Ik ben overigens zeer blij dat Relikwie van het kwaad nu een ECI boek is. Net zoals de boeken van Tatiana de Rosnay, Simone van der Vlugt, Herman Koch en Stieg Larsson. Het betekent dat het voor een breed want 800.000 kinderen en volwassenen groot publiek is.

Als belangwekkend jeugdboekenschrijver ben ik laatst enorm verneukt. Door familie, vrienden en fans. In de veronderstelling ‘iets’ te moeten wegbrengen (een bord van twee meter), lokten ‘ze’  me naar een oud pand in het centrum van Utrecht. Hier kreeg ik een toespraak van Jan Louwers, uitgever van de Boekenkrant, werd ik geinterviewd door literair redacteur Roel Weerheijm en was zowaar de juryvoorzitter van Anton Wachterprijs aanwezig, dr. J.J. Huizinga, toevallig ook mijn vader. Het was een kleine boekpresentatie ter ere van mij, Siebe Huizinga, schrijver van de maand in Culemborg, maar dat wist ik toen nog niet, want het was een andere maand.

Ook leuk: ik kreeg een mailtje van een meisje dat juist ‘Het verraad van Holland’ had gelezen. ‘Ga zo door met die gave boeken!’ schreef ze (Livia). Dat zal ik doen. Ik wil Livia en de anderen die mij mailen ook even bedanken voor hun vragen en complimenten. Dat wil ik eigenlijk via twitter doen, maar ja, jullie weten het al… En speciaal voor Bas F. (ja, zo heet je echt!): de engel van licht is mijn vrouw, Iris. Ze is jarig – als je dit op 20 mei leest, tenminste. Nog tien dagen, dan ben ik geen schrijver van de maand meer. Bummer!

Stichting Schrijvers School en Samenleving gaat dus vanaf nu al mijn optredens regelen. Ik ben te boeken via www.sss.nl. Kijk onder de ‘H’ van Huizinga. Op=op, dus wees er snel bij!

Red me!

Een luid gebonk. Van schrik sla ik met mijn arm. Naast me klinkt een gesmoorde kreet. Op de tast zoek ik het licht. De slaapkamerdeur vliegt open. Lichtbundels priemen door de ruimte. Ze raken mijn vrouw, die met een bloedneus rechtop in haar bed zit. Ze zwaaien naar links en naar rechts, schieten omlaag en blijven als wijzende vingers op me rusten, zodat ik het licht niet eens meer zie, zo verblind ben ik. Terwijl ik als een konijn in de koplampen staar, begint mijn vrouw te gillen. Vervolgens klinkt gebrul. Sterke handen grijpen mijn schouders en armen, duwen mijn hoofd achterover, boeien mijn polsen, trekken een zak over mijn hoofd en voeren me af.

‘Dacht je echt dat je er mee weg kwam?’
Het licht is schel, mijn hoofdpijn scheel.
‘Al die tijd hielden we je in de gaten. Vroeg of laat geven types zoals jij zich bloot.’
Ik bijt op mijn nagelriemen.
‘Je bent walgelijk, net zoals de rest. Jullie… “schrijvers”. Minachtend kijkt de man me aan. ‘IJdel, lui en ook nog stom. Hier, zomaar wat dagen uit je leven…’
Alsof het gebruikt wc-papier is, pakt hij een A-4tje van de tafel, waaraan ik met een handboei ben vastgeklonken. ‘Indianen, smokkelaars, messen, pistolen, Mexicanen, Colombianen, duikers, parachutespringers, chihuahua’s, ingewandensoep….’
‘Geen chihuahua’s,’ mompel ik.
‘Terwijl de rest van de wereld aan het werk was, hing jij gewoon wat rond. Lekker lanterfanteren en maar lachen om hardwerkende mensen met een gezinnetje. En zodra je genoeg had van dat nutteloze bestaan, zelf een gezinnetje begon, dacht je er met een paar boeken vanaf te komen? Niet dus!’
‘Maar hoe…’ begin ik aarzelend. Eigenlijk weet ik het antwoord al.
‘Mooie sier maken met je parasietenbestaan en vervolgens avonturenboeken schrijven. Zodra zo’n boek verschijnt – ‘Relikwie van het kwaad’, of hoe je het ook noemt – weten we dat we er weer eentje te pakken hebben. Zo’n “schrijver” die een leven lang niks nuttigs heeft gedaan.’ De walging loopt als speeksel uit zijn mond. ‘Maar die zogenaamde verzonnen avonturen, die heb je zelf meegemaakt. Oh ja, kijk maar niet zo verbaasd. Om honderd bladzijden te schrijven, moet je tenminste zoveel nutteloze dagen hebben beleefd. Avonturen noem je dat? Potverteren is het! Al die jaren niet betaalde belasting omdat je geen cent verdiende. Al die nutteloze uren. Maar nu is het tijd om te betalen! Wat je uiteindelijk verraadde? Ja, je boek natuurlijk. En je column bij Leesfeest! Want je bent nog niet eens in staat om te schrijven over een gebeurtenis die je hebt meegemaakt. Omdat schrijven over zomaar een gebeurtenis te saai voor je is! Dus verzin je het. En al die verzinsels die nekken je.’

Mijn vrouw heb ik nooit meer gezien, mijn kinderen zijn in beslag genomen. Al het geld dat ik heb verdiend, is nu van mijn advocaat. Help me. Koop ‘Relikwie van het kwaad’. Alleen jíj kan me redden.

Hoe het afloopt? Zo dus. Want als column stuur ik het niet op. Het blijkt immers een verhaal. Bloggen kan natuurlijk wel.

Relikwie van het Kwaad is mijn nieuwe historische jeugdboek voor jongeren van 10 – 16 jaar. En ouder.

Voorjaar 1350. Een zwaargewonde monnik is op de vlucht voor een roedel bloeddorstige honden. Zijn pad kruist dat van Raaf, een jonge stroper. Vlak voordat de beesten hun prooi inhalen, duwt de monnik de jongen een in leer gewikkeld voorwerp in handen. Hij draait zich om en gaat de honden tegemoet. ‘Deus Vult!’ (God wil het!) roept hij. Raaf rent voor zijn leven.

Het geheimzinnige voorwerp blijkt een met goud versierde hoorn. Zodra Raaf de hoorn vastpakt, krijgt hij een visioen. Vreemde gevoelens en gedachten nemen bezit van hem. Hierna durft hij de hoorn niet meer aan te raken en verbergt hem. De volgende ochtend blijkt de hoorn gestolen. De dief is zijn eigen broer, Job. Raaf zet de achtervolging in. Al snel ontdekt hij dat de hoorn een relikwie is met magische krachten. Het is afkomstig van een mythisch en Bijbels dier: de eenhoorn. Ook anderen willen de hoorn in handen krijgen. Tegen elke prijs, zelfs de prijs van een mensenleven…

Voorjaar 1350. Een zwaargewonde monnik is op de vlucht voor een roedel bloeddorstige honden. Zijn pad kruist dat van Raaf, een jonge stroper. Vlak voordat de beesten hun prooi inhalen, duwt de monnik de jongen een in leer gewikkeld voorwerp in handen. Hij draait zich om en gaat de honden tegemoet. ‘Deus Vult!’ (God wil het!) roept hij. Raaf rent voor zijn leven.

Het geheimzinnige voorwerp blijkt een met goud versierde hoorn. Zodra Raaf de hoorn vastpakt, krijgt hij een visioen. Vreemde gevoelens en gedachten nemen bezit van hem. Hierna durft hij de hoorn niet meer aan te raken en verbergt hem. De volgende ochtend blijkt de hoorn gestolen. De dief is zijn eigen broer, Job. Raaf zet de achtervolging in. Al snel ontdekt hij dat de hoorn een relikwie is met magische krachten. Het is afkomstig van een mythisch en Bijbels dier: de eenhoorn. Ook anderen willen de hoorn in handen krijgen. Tegen elke prijs, zelfs de prijs van een mensenleven…