Ik ontmoette Isabel Allende tijdens een bijeenkomst in Amsterdam. Isabel (ja, zo noem ik haar inmiddels) sprak er over haar roman ‘Het eiland onder de zee’.  Ik had het natuurlijk over ‘Relikwie van het kwaad’. Een videocamera maakte inmiddels opnames, en hiervan werd een klein filmpje gemaakt.

‘Ik wacht op de vertaling, estoy esperando la traduccion,’ schrijft Isabel Allende. En dit, beste en lieve lezers van mijn blog, is de ernstige waarheid. Want ik ontmoette Isabel Allende vrijdag 15 oktober 2010 in het Krasnapolsky in Amsterdam. Je weet wel: schrijvers onder elkaar. Twee uur lang maar liefst en dat is langer dan Obama. Maar die heeft dan ook nog maar een enkel boek geschreven, geloof ik.

‘Relikwie van het kwaad’ van de schrijver Siebe Huizinga wordt verfilmd. Tenminste, het boek ligt bij een heel bekende regisseur van wie ik de naam vergeten ben. Dat hoorde ik tijdens een barbecue van een goede vriend, de schilder Jaap Broersma, met wie ik toevallig al heel veel jaren hutten en vlotten bouw.  Hoe zou dat gaan, het verfilmen?

ECI is met 800.000 leden de grootste leesclub van Nederland en deze leesclub leest ‘Relikwie van het kwaad’, geschreven door Siebe Huizinga. Een snelle blik op www.eci.nl laat ook grote en goed verkopende namen zien als Tatiana de Rosnay, Simone van der Vlugt, Herman Koch en Stieg Larsson. Hoe zit dat?

Jawel, vandaag heb ik mij vrijwillig gemeld bij de SSS. Dat is minder ernstig dan het klinkt, want het is met drie essen: Stichting Schrijvers School en Samenleving. Eigenlijk SSSS, dus. Als je heel goed bent in iets, dan ben je heel slecht in iets anders. Ik kan bijvoorbeeld heel goed schrijven, wat kan betekenen dat ik  mezelf heel slecht als schrijver kan verkopen. En daarvoor is de SSS. Deze stichting boekt schrijvers voor optredens op scholen, in bibliotheken enzovoort. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik door het schrijven van ‘Het verraad van Holland’ al automatisch lid was, maar zo gemakkelijk is het niet. De schrijver moet zich zelf aanmelden. Voor een optreden krijgt hij geld, de zogenaamde schrijversschnabbel, in Duitsland de Schriftstellerschabbel, want dat vind ik een nog mooier woord al is het vreemd.

In ‘Uit het leven van…’ vertelt elke maand een bekende schrijver of illustrator over een gebeurtenis die hij of zij heeft meegemaakt. In de maand april 2010 is dat Siebe Huizinga. Dat denk ik tenminste, want eind deze maand moet ik een stukje af hebben, dat dan op leesfeest.nl wordt geplaatst, de website voor kinderboeken. Dat ik ‘Relikwie van het kwaad’ niet echt een kinderboek vind (oudere jeugd en jong volwassenen en alles ouder dan dat lijkt me een betere beschrijving), staat mijn enthousiasme niet in de weg. Dus begin ik met vertellen, en al bij de eerste regel gaat het mis. Want mijn column is als volgt.

Red me!

Een luid gebonk. Van schrik sla ik met mijn arm. Naast me klinkt een gesmoorde kreet. Op de tast zoek ik het licht. De slaapkamerdeur vliegt open. Lichtbundels priemen door de ruimte.

Okke de Jong, ook bekend als de Taalchirurg, was matroos op de wilde vaart en soldaat in de Koninklijke Landmacht voordat hij de pen uit zijn ransel haalde en de wereld schrijvend te lijf ging. Hij schreef onder meer ‘Schipbreuk in Bengalen’, het verhaal van een zeventiende-eeuwse VOC-matroos. Okke is geïnspireerd door Jack Vance, Bruce Chatwin, Hemingway, George Orwell, J.M. Coetzee en Albert Sanchez Piñol. Okke is nu onder meer actief voor Ezzulia en de reden dat ik dit weet is omdat hij me zojuist heeft gesproken over ‘Relikwie van het kwaad’. Elk woord uit mijn mond komt in Pure Fantasy te staan, een tijdschrift (+website) van een dikke 150 pagina´s, dat elk kwartaal verschijnt. Sterker nog: hij heeft als eerste niet-Fonteiner (een Fonteiner is iemand die bij uitgeverij De Fontein werkt, zoals Joris van de Leur, Marita Dibrani of Maartje Beukers) het boek gelezen. Vanaf wit printerpapier weliswaar, maar toch.